Home

Dag 15 - Fatima Boys' Home

Gegevens

Categorie: De reis

Gepubliceerd op zondag 22 juli 2012 14:26

Geschreven door Edwin Somers

De aller aller aller laatste dag in Sri Lanka DEZE ;-) reis. Een dag die we begonnen in het zwembad van de buren. Het hotel hiernaast heeft een zwembad, dus hebben we een kaartje gekocht om lekker te plonzen. Niet slecht hoor, in een zwembad liggen, uitzicht op de Indische Oceaan, het parelwitte strand recht voor je neus en de wuivende palmbomen boven je. En dat was het begin van de dag nog maar...

Na de lunch kwam Shehan ons ophalen om naar Fatima Boys' Home te brengen; met een auto vol met hulpgoederen. Carola schreef gisteren al dat FBH voor de stichting heel speciaal is, maar voor mij (Edwin) is FBH 'mijn plekkie". Ik sluit elke reis daar af, omdat daar de roots van de stichting liggen, maar ook mijn wortels van dit werk. Hier heb ik mijn grond gevonden; mij gesettled als vrijwilliger van de stichting. In Sri Lanka ligt mijn hart; het wordt bewaard in FBH!

50 jongens, Olaf, Carola en ik en een gezin uit Nederland dat mee wilde komen kijken. Tja, dat is een party. Eerst wat onwennig, naar elkaar zitten kijken. Maar als je eenmaal letterlijk uit je stoel komt en je tussen de boys begeeft, dan ben je één van hen. Dan gaat het spel beginnen: foto's knippen en terugkijken, handje drukken, goocheltrucs, handjeklap, wat singhalees en engels kletsen en gewoon ouderwets plezier maken. Een soort kindervakantiewerk in het klein, zo voelt het. 

De zuster overziet en laat gebeuren. Met een strenge blik maar met een moederhart vol liefde voor de jongens, is zij 'mother". Zo wordt ze aangesproken, zo wordt ze gezien en zo is het. Vorig jaar wilde een jongetje het huis zelfs niet verlaten om naar zijn familie te gaan, omdat hij dan weg moest van zijn 'mother', zuster Anita. Een inspirerende vrouw, op pad gestuurd vanuit haar geloof. En vol interesse voor haar medemens, niet alleen de kinderen, maar ook oprechte interesse in mij en hoe het met me gaat. 

Toen de ijscokar verscheen, verplaatste het feest zich naar buiten. De tractatie ging erin als koek; we geloven dat ze niet zo vaak ijs krijgen, dus dit was een echte tractatie. Namens een tante van Carola! Bohome Estuti. Deze jongens hebben er echt heel erg van genoten! Na het ijsje was het speelkwartier. Een rennende, hijgende en puffende Olaf die door de tuin sjeest. Kinderen op de nek, high fives, low-fives, en noem het maar op. Lol, met z'n allen!

Een waarlijk afscheid van een prachtige reis. Die kreeg een afsluiting bij Shehan thuis; nog even thee drinken en de beide zoons een cadeautje geven van ons.

Tja en dan is het echt zover: inpakken, eten en dan wegwezen. Gisteren schreef Carola 'bohome estuti' hier; ik doe hetzelfde. Ik ben een gelukkig mens; als je je beste vrienden mee MAG nemen naar je passie, naar je home-away-from-home. Dat je dat samen mag beleven is onbetaalbaar mooi. Yaluwo Bohome Estuti! 

Hette hambawemoe: maar dan live, niet meer op deze blog. Morgen zijn we in Nederland. Enne.... we brengen de zon mee!!!

Dag 14 - Catamaran

Gegevens

Categorie: De reis

Gepubliceerd op zaterdag 21 juli 2012 13:47

Geschreven door Carola

Ook voor vandaag was er een rustig dagje gepland, een tocht met de catamaran - cadeautje van Edwin. Eerst lekker uitgeslapen, lezen en op het gemakkie ontbijten. Toen even "thuis winkelen" aan de poort een leuk strandjurkje gekocht bij Daisy en Lilian (Edwin heeft ze de groeten gedaan, Karin) Na wat heen en weer gebel (met Dixon) door Edwin stond ineens Mohamed Sawdullah in het hotel. Een zeer warm weerzien voor Edwin met een vriend - geweldig. Rond twee uur stond Dixon met de tuktuk voor de deur vergezeld door zijn kinderen (Ashen en Nawodih) zij gingen met ons mee. Leuk de kinderen hadden net als Olaf en ik nog nooit met een catamaran gevaren. Eenmaal bij de catamaran stonden ze al op ons te wachten. De catamaran wordt bediend door vier mannen. Echt geweldig om te zien zo'n Sri-Lankaanse catamaran waar ze ook de zee mee op gaan om te vissen. Wij zaten op het middenstuk, heel relaxt.

De kinderen van Dixon genoten van deze tocht, heerlijk genieten van het mooie weer en de rust op het water.. Na een tocht van zo'n twee uur weer terug aan wal. Wat een genot om zo met vrienden te kunnen genieten (Edwin Bohome Estuti....) Daarna langs Rio om een lekker ijsje te eten - een traktatie voor Ashen en Nawodih. 

Eenmaal weer in het hotel even de was (gestreken en wel) opgehaald bij Rani. Hoe luxe kun je het hebben. En dan genieten van de zonsondergang.

Morgen staat ons nog een (laatste) heel speciale dag te wachten, Fatima Boys Home.... Hier kijken we erg naar uit omdat we door de enthousiaste verhalen van Edwin wel heel nieuwsgierig zijn geworden. Maar het komt zeker goed want we hebben deze twee weken met eigen ogen kunnen zien wat een goed werk de stichting hier verricht. De verhalen hebben nu een "gezicht" gekregen. We zijn dan ook dankbaar dat we de kans hebben gekregen om samen met Edwin en Shehan deze rondreis te kunnen maken en een aantal projecten te mogen bezoeken... 

Dag 13 - Relax dag

Gegevens

Categorie: De reis

Gepubliceerd op vrijdag 20 juli 2012 16:25

Geschreven door Carola

Hallo allemaal,

Weer een keer een verslagje van mijn (Carola) hand. Na de lange dag van gister vandaag een rustig dagje. Vanochtend het eerste werk onze vieze was bij de "buurvrouw" gebracht. Een heerlijk idee, om zondag een koffer met schone en gestreken was mee naar huis te kunnen nemen. Na het ontbijt zijn we met Shehan en Dayani naar Yasmin Villa gegaan voor een lekkere relax ochtend. Heerlijk genieten van een massage, body scrub en pedicure. 

Tijdens onze rondreis heeft Shehan meerdere malen verteld over de appartement die hij laat bouwen, vandaag kregen we de kans om hier samen te gaan kijken. Trots heeft hij ons een rondleiding gegeven op de bouw.

Daarna zijn we naar Silver Sands gereden om daar samen lekker te lunchen. Voor het eerst rijst en curry gegeten, ik dacht dat het te pittig zou zijn, maar niets is minder waar - het was heerlijk. Edwin heeft de familie verteld wat ze allemaal zullen gaan doen als ze over drie weken naar Nederland komen.

Aan het einde van de middag zijn we met Dixon (de tuktuk-driver) naar de stad gegaan om inkopen te doen voor ons bezoek van a.s. zondag aan Fatima's Boy's home. Nadat we deze boodschappen (verzorgingsprodukten, speelgoed, snoep, wasmiddel) hadden nog even souvenirs gekocht en weer met de tuktuk naar "huis".

vandaag had ik als fotograaf een dagje vrij (haha), dus geen foto's deze keer.

We zijn ons schema een beetje aan het afbouwen, morgen dus geen plannen gewoon maar zien wat er ons op pad komt.

Tot morgen...

Dag 12 - Reisdag en Waterval

Gegevens

Categorie: De reis

Gepubliceerd op donderdag 19 juli 2012 17:55

Geschreven door Edwin Somers

232 kilometer in 12 uren, dat is de overall samenvatting van vandaag. We hebben vandaag de reis ondernomen van onze bestemming Ella naar Negombo. Om deze reis grafisch te zien kun je op de volgende link klikken: Reis van Ella naar Negombo. Een reis als deze, van 232 kilometer, is normaal gesproken in een uurtje of 8 te doen hier. Je rijdt immers zo'n 40 kilometer per uur gemiddeld in dit waanzinnige verkeer (niet Carola?). Het jakkert en racet door mekaar heen alsof het niks is hier.

Wij deden er dus 4 uur meer over. Dat komt vooral door het feit dat we in Ratnapura vast kwamen te zitten in een politieke parade. Een tocht door de stad, die normaal 20 minuten duurt, duurde nu dus ruim 2,5 uur. En dat in de verzengende hitte. Niet leuk, maar niks aan te doen.

Na Ratanapura hebben we een uitgebreide stop gedaan bij de watervallen van Bopath Falls. Daar hebben we heerlijk zo'n anderhalf uur vertoefd. Olaf, Shehan en ikzelf hebben zelfs gezwommen in het water dat uit de bergen naar beneden valt daar. Een heerlijke afkoeling in een natuurlijk meer. Geweldig genieten!

Na deze afkoeling hebben de reis hervat richting Colombo. Daar hadden we een afspraak met de ouders van Madushika. Een meisje van 14 met een afwijking: haar ruggenwervel staat helemaal krom. Dankzij een genereuze gift van een sponsor kunnen we haar namens de Stichting laten opereren. Morgenochtend om 7.00 uur start een team van drie chirurgen aan de enorme uitdaging om haar ruggenwervel vast te stellen en recht te zetten. Een operatie van 7 uur. Wij mochten, bij uitzondering, Madushika bezoeken om haar een steun in de rug te geven. Een emotionele ontmoeting met een bijzonder moedig meisje. Dankzij de gift van mijn ouders kunnen we de ouders de komende maand dichtbij Madushika huisvesten, zodat ze er bij zijn als de lange en moeizame revalidatie ingaat. Maar... als alles goed gaat, dan kan Madushika over twee weken weer lopen, zo vertelde de arts ons toen hij de röntgenfoto's liet zien. Dat je daar aan mee kunt helpen, maakt je heel nederig en dankbaar!!!

Om 20.45 arriveerden we moe in het hotel, het oude vertrouwde Silver Sands in Negombo, waar dit avontuur allemaal begonnen is. Daar zijn we terug, voor een paar mooie maar wel afsluitende dagen! Jammer, maar we hebben nog vanalles voor de boeg. Morgen gaan we relaxen, echt relaxen, met een massage en daarna wat shoppen. Ook leuk!

Hette Hambawemoe!